...begint zich een min of meer beschrijfbare structuur, een herkenbaar patroon af te tekenen in wat ik doe.
Langzaam....maar zeker.
Ook de tweede toets leverende geen daverend crescendo op.
Bij de andere collega's trouwens ook niet, mij is verzekerd dat het niet aan de toets lag en ook niet aan mijn lessen: onze jongeren leren gewoon niet.
De wat slimmere probleemleerling die wij in huis hebben overschat zichzelf doorgaans fenomenaal, en heeft dus baat bij een confrontatie met nogal magere resultaten.
Nooit het resultaat van de toetsen op jezelf betrekken is de raad van mijn collega's.
Ik vond dat zo moeilijk, te meer omdat ook ik in het begin van mijn loopbaan het succes van mijn lessen aan de resultaten van de toetsen koppelde.
Ik kan mij bovendien een vrij recente les vakdidactiek op de HAN herinneren waar een docent in opleiding blij aan de hele lesgroep mededeelde dat voor zijn toets iedereen een voldoende had gehaald, waarop er door verschillende mensen enthousiast werd geroepen dat hij dan zeker goed zijn best had gedaan.
Als dit echt zo werkt, dan doe ik vast niet goed genoeg mijn best dacht ik toen nog...
Als het resultaat van de toets iets zegt over de docent, wat zeggen dan die onvoldoendes van mijn groepen over mij...?
Het is misschien moeilijk te geloven, maar we hadden afgelopen week de eerste officiële toetsweek in de geschiedenis van onze school.
In het verleden hadden we altijd de overtuiging dat onze jongeren dit niet zouden trekken.
Hele revoluties hebben zich afgespeeld; het zou te regulier zijn, ze zaten toch niet op een gewone school (zitten ze ook niet, maar goed), ze zouden het boycotten en daar zouden we dan staan met onze toetsen en ons goed fatsoen.
Jaren van behoedzame diplomatie zijn er aan voorafgegaan en nu was het dan eindelijk zover.
Vorig jaar hadden we al geëxperimenteerd met een periode waarin grofweg iedereen een toets moest geven, dat was goed verlopen.
Deze keer werd de hele week vrij geroosterd en was er een echt "tentamenrooster".
Ik was een goede week bezig geweest met het maken van de Duitse toetsen voor de examengroepen, de toetsen voor de pre-groepen, de aangepaste toetsen voor jongeren die later binnen waren gekomen, de aangepaste toetsen voor die jongeren die een gedifferentieerd eisenpakket hebben, en de toets voor de geschiedenis onderbouw.
In het verleden toetste iedereen in zijn eigen toko (allemaal éénpersoons-sekties) meestal naar eigen inzicht, en zorgde iedereen er voor dat er tegen een bepaalde datum wat gegevens lagen.
Mij beviel deze week uitstekend.
Ik kon eindelijk eens rustig werken aan de formulieren van de voortgangs-evaluatie en ik had heel veel tijd om rustig na te kijken.
Het is bovendien in mijn bescheiden opvatting een goed signaal naar leerlingen toe: een manier om ze gedoseerd in aanraking te brengen met een zekere werkdruk, ook omdat de week erna een harde deadline lag voor de leesdossiers: zonder leesdossier geen geldig positief examen-advies.
Bovendien zullen ze op iedere vervolgopleiding ook met dit soort toetsweken worden geconfronteerd, ze kunnen er maar beter aan wennen.
Ik had mijn toets van te voren met een ervaren vakdocente van de sektie MVT besproken, ik heb niet te streng gerekend, ik had ruim van te voren de stof en de manier van toetsen doorgesproken met mijn leerlingen, én alle grammatica op de website gezet en dit verhaal ook nog eens in hun postvakje gelegd.
Op de dag van de toets kwamen er verschillende leerlingen naar mij toe met de mededeling dat ze het verkeerde hadden geleerd, of niet hadden geleerd, de toets dus niet gemaakt kon worden, of ze mochten herkansen...maar moet je daarvoor niet eerst een toets hebben gemaakt?
Mijn collega's kijken er ook niet meer van op, ze kennen en delen deze ervaringen.
En toen heb ik het maar losgelaten.
Mijn deadline was deze week: het op tijd nakijken en doorspelen van de gegevens, het invullen van de evaluatieformulieren inclusief geven van examen-advies, alles moest 9 december af zijn.
Die deadline is gehaald.
Nu kan ik gaan blokken voor het tentamen onderwijskunde.
Langzaam maar zeker....
