Nu ik eenmaal begonnen ben met schrijven, en ik ook weer een beetje begin te zien waar ik de dingen goed moet scheiden, begin ik eindelijk weer iets verder te zien dan de rand van de tafel waar ik aan zit.
Een gesprek met een begeleider op de opleiding vandaag, die me vertelde dat ik op de goede weg zit, heeft me ook enorm geholpen.
Ik begon gewoon in paniek te raken; werksituatie en bijbehorende sfeer, de ontwikkelingen in de politiek, mijn eigen toekomstplannen en perspectieven, en het feit dat alles "so damn slow" ging de laatste tijd en toch veel tijd en veel energie kostte ....
Had u me gisteren gevraagd of ik dit werk volgend jaar ook wil doen, had ik glashard "nee" gezegd!
Wat ik moet scheiden is de frustratie die ik voel over de reorganisatie van mijn werkplek en de doelgroep die hierdoor binnenkomt enerzijds en het feit dat ik het lastig vond om de opleiding aan mijn stage te verbinden.
Dat zijn alleen al twee verschillende frustraties en die begonnen de laatste maanden vervelend door elkaar te lopen.
Ik moet bovendien terug naar de basis, een gesprek met de teamleider gisteren was wel goed om me daaraan te herinneren.
Ik moet me weer realiseren waarvoor ik dit ook al weer wilde doen, wat me ooit zo trok aan dit werk.
Ik ging de afgelopen tijd door alle toestanden enorm schommelen, het is een dollemansrit in een achtbaan, ik zit vaak misselijk op de achterbank van een auto die de hele tijd fel van koers veranderd.
Na vandaag is het weer anders, vandaag wil ik het wel weer er op wagen...
