En toen kwam er weer beweging in...

Zeg nooit nooit...
Ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat ik niet meer zou kunnen doorstuderen, door omstandigheden werd de pauze steeds langer.
Maar opeens werd toch die lerarenbeurs toegekend. En nu gaat mijn jaar er heel anders uitzien dan ik me had voorgesteld. Ik mag de mallemolen van werken, gezin en studie weer in. Ik zet me schrap.

Pas op de plaats

Tot nader order heb ik besloten een lange pauze in te lassen, voorlopig studeer ik dus nog niet af. Maar ik geef wel gewoon les en zal bij tijd en wijle wellicht mijn ervaringen hier delen indien ze nuttig zijn. Uiteindelijk is alles wat ik doe een hele lange leercurve. Gelukkig maar. Ik merk dat ik eerst maar weer eens één ding helemaal goed wil doen, in plaats van een heleboel dingen half of net voldoende. Deze beslissing kost me overigens meer moed dan met mijn verstand op nul door te denderen, wat mijn eerdere strategie was. Meer dan drie ballen in de lucht houden valt niet mee; een gezin, een baan en een studie...Ik wist van tevoren dat het werk in uitvoering zou zijn.
Wordt vervolgd.

Here we go, again...

En deze keer weer als docent Duits, docent Geschiedenis en vliegende keep voor het werkuur. Hetzelfde rooster als vorig jaar. Ik ben nu bezig met het afronden van de lessenreeks en heb besloten het (op advies van mijn slb-er) over niet meer dan twee weken in te leveren en dan maar het beste er van te hopen. Zodra ik daar klaar mee ben begin ik met mijn praktijkonderzoek. De eerste weken was het weer stevig doorpakken, de groepen een beetje aftasten, het circus draait altijd meteen vanaf dag 1 op volle toeren...
Ik had een verkeersongeluk gehad in de zomer en ben vooral bezig geweest met revalideren, zodra ik weer zonder krukken kon lopen mocht ik weer beginnen....Balen, want niet echt de vakantie die ik had gewild. Maar ook een beetje geluk wat betreft timing want als ik de eerste schoolweken niet had kunnen lopen/voorbereiden/zitten was ik ook gigantisch achteropgeraakt. "Elk nadeel heb zijn voordeel..."
Hoe dan ook, alles wat er aan readers ligt is weer bijgewerkt, de duits-digitale-klas draait na wat gefröbel sneller en beter, ik ben begonnen met nieuwe boeken, de werkwijzers gaan morgen in de steigers en dan mag ik al weer voortgangstoetsen gaan bedenken. Over vier weken is het al weer herfstvakantie.....

Ik ben er nog!

Het was lange tijd stil.
Toen ik begin dit schooljaar de Duitse groepen overnam, was ik eigenlijk nog volop met mijn studie en de lessenreeks bezig, maar naarmate ik verder kwam in het jaar, glipte alles wat ik voor mijn portfolio moest doen allemaal steeds verder naar de achtergrond....
Nu ben ik bijna aan het eind van het schooljaar, mijn studie is nog steeds niet voltooid maar ik sta nog overeind en de sektie Duits draait, en stiekem ben ik daar best wel trots op.

Ik heb extra readers gemaakt voor schrijfvaardigheid en grammatica (Verben), ik heb voor Landeskunde en Literatur een goede manier gevonden om het te geven en het leestempo er in te houden, ik doe vrijwel alles klassikaal hiervoor. Ik heb de digitale klassen bijgehouden, heb inmiddels ook weer nieuwe boeken uitgezocht, het examen-trainings-schema met succes aangehouden....
Dat kostte wel allemaal veel meer tijd dan verwacht, maar daar heb ik het volgende jaar vast heel veel plezier van.
Er is nu een duidelijke werkwijzer die ik volgend jaar gewoon weer uit de kast kan trekken, ik heb immers van alles uitgeprobeerd en van alles weggegooid. Na een jaar gedraaid te hebben, het los zand aan elkaar gekleid hebbende, ga ik volgend jaar gewoon weer dezelfde lessen draaien, alle Duits-groepen en een onderbouwklas Geschiedenis.
Nu hoop ik dus komend jaar wel toe te komen aan het afronden van mijn bevoegdheid, aangezien ik op een soort van prille routine kan draaien.  Maar het is precies gegaan zoals ik dacht, het was veel, het was ploeteren, maar ik heb er ontzettend veel van opgestoken. Na de vakantie volgt dus het......vervolg.

Pfoeh!

Nu ik eenmaal begonnen ben met schrijven, en ik ook weer een beetje begin te zien waar ik de dingen goed moet scheiden, begin ik eindelijk weer iets verder te zien dan de rand van de tafel waar ik aan zit.
Een gesprek met een begeleider op de opleiding vandaag, die me vertelde dat ik op de goede weg zit, heeft me ook enorm geholpen.
Ik begon gewoon in paniek te raken; werksituatie en bijbehorende sfeer, de ontwikkelingen in de politiek, mijn eigen toekomstplannen en perspectieven, en het feit dat alles "so damn slow" ging de laatste tijd en toch veel tijd en veel energie kostte ....
Had u me gisteren gevraagd of ik dit werk volgend jaar ook wil doen, had ik glashard "nee" gezegd!
Wat ik moet scheiden is de frustratie die ik voel over de reorganisatie van mijn werkplek en de doelgroep die hierdoor binnenkomt enerzijds en het feit dat ik het lastig vond om de opleiding aan mijn stage te verbinden.
Dat zijn alleen al twee verschillende frustraties en die begonnen de laatste maanden vervelend door elkaar te lopen.
Ik moet bovendien terug naar de basis, een gesprek met de teamleider gisteren was wel goed om me daaraan te herinneren.
Ik moet me weer realiseren waarvoor ik dit ook al weer wilde doen, wat me ooit zo trok aan dit werk.
Ik ging de afgelopen tijd door alle toestanden enorm schommelen, het is een dollemansrit in een achtbaan, ik zit vaak misselijk op de achterbank van een auto die de hele tijd fel van koers veranderd.
Na vandaag is het weer anders, vandaag wil ik het wel weer er op wagen...

Readers maken...

Dat is bijna een integraal onderdeel geworden van het werk op deze groepen.
Nu heb ik er eentje gemaakt over de werkwoorden.
Mijn examenklassen....ik weet niet wat ze gedaan hebben in de afgelopen drie jaar, maar ze beheersen niet de basiskennis die ze zouden moeten hebben over de werkwoorden.
Ze kennen de naamvallen niet, weten niet dat er voorzetsels zijn die de naamvallen regeren en kunnen niet "zinsontleden".
Bij die laatste kan ik nog denken dat ze er gewoon geen zin in hebben als ik ze dat vraag, maar bij de rest is het echt een gebrek aan kennis, en hoeveel pijn het ook doet om het te zeggen, mijn voorgangers hebben echt zitten slapen. Hoe is het mogelijk dat iemand die over drie maanden examen moet gaan doen, gewoon niet weet wat een wissel-voorzetsel is...
Ik ga morgen maar weer eens de naamvallen herhalen, daarna verder met de werkwoorden. Deze ga ik koppelen aan een workshop voor Nederlands die ook over werkwoorden gaat. Hoe meer ze de verschillen en overeenkomsten zien tussen de vreemde taal en het Nederlands, hoe eerder (hoop ik) valt het kwartje. En ondertussen maar weer stug door met de lessenreeks en stageklassen...

Na de stilte...

Ik ben begonnen met het theoretisch onderbouwen en uitleggen van de lessenreeks. Ik heb de lessen gegeven in de maanden november en december. Ik heb er op gereflecteerd en nu moet ik er lering uit trekken. De lessen, het zijn er rond de tien, die ik heb gegeven bestaan uit zes hoofdstukken: Berlijn, Bonn, schelden, München, spreekwoorden en Kerstmis.
Dat lijkt een vreemde selectie, maar de rest van het jaar gaan we verder met allerlei andere steden en onderwerpen uit de Duitse cultuur, onderwerpen die ik elke maandag voorbereid. Deze klas is immers gewoon mijn onderbouwklas, ze hebben de rest van dit jaar les van mij en wellicht volgend jaar ook, in de bovenbouw, de examenklas...
Ik had ze zo mooi gepland die stage-lessen, maar in de reflectie blijkt, zo valt me nu steeds weer op, dat ik erg veel heb moeten improviseren, al had ik voldoende materiaal om mee af te wisselen.
Ik heb niet heel erg veel hulpmiddelen, en merk dat ik de neiging heb om daar in mijn planning en ontwerp ook rekening mee te houden. Alsof ik tegen mezelf zeg dat een powerpoint toch geen zin heeft omdat ik inmiddels toch weet dat "alle schermen in gebruik zullen zijn op dat uur die dinsdag", dat ik beter iets kan doen waarbij ik gewoon het bord moet gebruiken of gewoon een kopietje moet uitdelen...
Ik heb constant wisselende groepen gehad (meer dan ooit met Geschiedenis voor mijn gevoel) en vanaf deze week gaan een aantal examenklanten naar mijn onderbouw, omdat ze besloten hebben geen examen te doen. Dat betekent dat ik met hen dus weer min of meer opnieuw moet beginnen, een stuk terug moet pakken in ieder geval, voordat ze kunnen meedraaien in het programma van die groep. Niet alleen didactisch.
Ik ben de komende weken waarschijnlijk vooral aan het opvoeden. Ze gaan op zoek naar nieuwe sparring-partners, mij kennen ze al. Het wordt weer even hard er aan trekken en goed opletten, omdat ik de eerste tijd de handicap voel van een groep die geen groep meer is. Storming, forming, norming, ik had het net weer een keer gelezen voor een tentamen, kan ik het gelijk in de praktijk brengen. In de praktijk kost dit met deze club veel tijd en energie. De doelgroep is niet dol op (en niet erg goed met) structuren die veranderen, daar worden ze erg onrustig van. Bij ons gebeurt dit dus net als op alle scholen net zo goed iedere keer als er iets in de samenstelling van zo'n klas verandert, alleen....: bij ons verandert die samenstelling iets vaker dan op een reguliere school. We hebben instromers, uitstromers, rebounders, mensen die teruggezet worden, mensen die opeens gaan versnellen, mensen die gesloten zaten en weer terug zijn en weer gesloten gaan...
Ik heb dus maar weer eens nieuwe werkwijzers gemaakt, daarin opnieuw uitgelegd hoe de week er uit ziet, voor de onderbouw en voor de examengroepen, en hoop dat we allemaal weer snel ons ritme vinden.
Hollen of stilstaan, nog steeds niet echt het favoriete onderdeel van mijn werk...

Langzaam maar zeker....

...begint zich een min of meer beschrijfbare structuur, een herkenbaar patroon af te tekenen in wat ik doe.
Langzaam....maar zeker.
Ook de tweede toets leverende geen daverend crescendo op.
Bij de andere collega's trouwens ook niet, mij is verzekerd dat het niet aan de toets lag en ook niet aan mijn lessen: onze jongeren leren gewoon niet.
De wat slimmere probleemleerling die wij in huis hebben overschat zichzelf doorgaans fenomenaal, en heeft dus baat bij een confrontatie met nogal magere resultaten.
Nooit het resultaat van de toetsen op jezelf betrekken is de raad van mijn collega's.
Ik vond dat zo moeilijk, te meer omdat ook ik in het begin van mijn loopbaan het succes van mijn lessen aan de resultaten van de toetsen koppelde.
Ik kan mij bovendien een vrij recente les vakdidactiek op de HAN herinneren waar een docent in opleiding blij aan de hele lesgroep mededeelde dat voor zijn toets iedereen een voldoende had gehaald, waarop er door verschillende mensen enthousiast werd geroepen dat hij dan zeker goed zijn best had gedaan.
Als dit echt zo werkt, dan doe ik vast niet goed genoeg mijn best dacht ik toen nog...
Als het resultaat van de toets iets zegt over de docent, wat zeggen dan die onvoldoendes van mijn groepen over mij...?
Het is misschien moeilijk te geloven, maar we hadden afgelopen week de eerste officiële toetsweek in de geschiedenis van onze school.
In het verleden hadden we altijd de overtuiging dat onze jongeren dit niet zouden trekken.
Hele revoluties hebben zich afgespeeld; het zou te regulier zijn, ze zaten toch niet op een gewone school (zitten ze ook niet, maar goed), ze zouden het boycotten en daar zouden we dan staan met onze toetsen en ons goed fatsoen.
Jaren van behoedzame diplomatie zijn er aan voorafgegaan en nu was het dan eindelijk zover.
Vorig jaar hadden we al geëxperimenteerd met een periode waarin grofweg iedereen een toets moest geven, dat was goed verlopen.
Deze keer werd de hele week vrij geroosterd en was er een echt "tentamenrooster".
Ik was een goede week bezig geweest met het maken van de Duitse toetsen voor de examengroepen, de toetsen voor de pre-groepen, de aangepaste toetsen voor jongeren die later binnen waren gekomen, de aangepaste toetsen voor die jongeren die een gedifferentieerd eisenpakket hebben, en de toets voor de geschiedenis onderbouw.
In het verleden toetste iedereen in zijn eigen toko (allemaal éénpersoons-sekties) meestal naar eigen inzicht, en zorgde iedereen er voor dat er tegen een bepaalde datum wat gegevens lagen.
Mij beviel deze week uitstekend.
Ik kon eindelijk eens rustig werken aan de formulieren van de voortgangs-evaluatie en ik had heel veel tijd om rustig na te kijken.
Het is bovendien in mijn bescheiden opvatting een goed signaal naar leerlingen toe: een manier om ze gedoseerd in aanraking te brengen met een zekere werkdruk, ook omdat de week erna een harde deadline lag voor de leesdossiers: zonder leesdossier geen geldig positief examen-advies.
Bovendien zullen ze op iedere vervolgopleiding ook met dit soort toetsweken worden geconfronteerd, ze kunnen er maar beter aan wennen.
Ik had mijn toets van te voren met een ervaren vakdocente van de sektie MVT besproken, ik heb niet te streng gerekend, ik had ruim van te voren de stof en de manier van toetsen doorgesproken met mijn leerlingen, én alle grammatica op de website gezet en dit verhaal ook nog eens in hun postvakje gelegd.
Op de dag van de toets kwamen er verschillende leerlingen naar mij toe met de mededeling dat ze het verkeerde hadden geleerd, of niet hadden geleerd, de toets dus niet gemaakt kon worden, of ze mochten herkansen...maar moet je daarvoor niet eerst een toets hebben gemaakt?
Mijn collega's kijken er ook niet meer van op, ze kennen en delen deze ervaringen.
En toen heb ik het maar losgelaten.
Mijn deadline was deze week: het op tijd nakijken en doorspelen van de gegevens, het invullen van de evaluatieformulieren inclusief geven van examen-advies, alles moest 9 december af zijn.
Die deadline is gehaald.
Nu kan ik gaan blokken voor het tentamen onderwijskunde.
Langzaam maar zeker....

Werk in uitvoering.

Het zal nog even stil blijven hier, maar in mijn hoofd gebeurt er echt wel van alles.
Hopelijk kan ik dat straks ook allemaal omzetten naar een degelijk verhaal.
De lessenreeks is zo goed als af, maar moet nog goed worden uitgevoerd.
Ik ga de kerstvakantie gebruiken om alles te beschrijven.
Ik ga het héééél erg rustig aan doen, want ik vind het erg ingewikkeld, die vertaalslag.
Maar de lessen draaien en ik vind het steeds fijner gaan!
Ik ga bijvoorbeeld met mijn collega van Nederlands het gedicht 'Todesfuge' van Paul Celan behandelen.
We vinden het nog steeds belangrijk om dezelfde dingen tegelijk aan te bieden in verschillende talen, dat is gelukkig geen 'vaag leuk' idee gebleven.
We zijn er van overtuigd dat de leerlingen daar hun voordeel mee kunnen doen, dat ze sneller door krijgen wat iets betekent, in welke context iets staat...
Het is dan wel geen Duits maar : Slow but steady wins the race...

Eerste toets.

Allemaal onvoldoende...
Ik weet dat ze niet geleerd hadden, maar toch steekt het me.
Dit is een groep die over een paar maanden examen gaat doen.
Deze toets ging over Adjektive, Präpositionen, Grundverben, en als nagerecht nog een stuk woordenschat waar ze al weken mee bezig zijn.
Allemaal dingen die ze al lang zouden moeten beheersen, maar waarvan ik merkte dat ze er helemaal niets van wisten, dus heb ik het herhaald met ze.
Ik vraag me af of ik niet beter gewoon examenteksten met ze moet gaan oefenen, maar moeten ze daarvoor niet ook een elementaire kennis hebben van hoe bijvoorbeeld werkwoorden vervoegd moeten worden?
Dit gaat zo ontzettend in tegen mijn gevoel.
Morgen sta ik daar met die toetsen, gaan we ze nabespreken...