Ik ben begonnen met het theoretisch onderbouwen en uitleggen van de lessenreeks. Ik heb de lessen gegeven in de maanden november en december. Ik heb er op gereflecteerd en nu moet ik er lering uit trekken. De lessen, het zijn er rond de tien, die ik heb gegeven bestaan uit zes hoofdstukken: Berlijn, Bonn, schelden, München, spreekwoorden en Kerstmis.
Dat lijkt een vreemde selectie, maar de rest van het jaar gaan we verder met allerlei andere steden en onderwerpen uit de Duitse cultuur, onderwerpen die ik elke maandag voorbereid. Deze klas is immers gewoon mijn onderbouwklas, ze hebben de rest van dit jaar les van mij en wellicht volgend jaar ook, in de bovenbouw, de examenklas...
Ik had ze zo mooi gepland die stage-lessen, maar in de reflectie blijkt, zo valt me nu steeds weer op, dat ik erg veel heb moeten improviseren, al had ik voldoende materiaal om mee af te wisselen.
Ik heb niet heel erg veel hulpmiddelen, en merk dat ik de neiging heb om daar in mijn planning en ontwerp ook rekening mee te houden. Alsof ik tegen mezelf zeg dat een powerpoint toch geen zin heeft omdat ik inmiddels toch weet dat "alle schermen in gebruik zullen zijn op dat uur die dinsdag", dat ik beter iets kan doen waarbij ik gewoon het bord moet gebruiken of gewoon een kopietje moet uitdelen...
Ik heb constant wisselende groepen gehad (meer dan ooit met Geschiedenis voor mijn gevoel) en vanaf deze week gaan een aantal examenklanten naar mijn onderbouw, omdat ze besloten hebben geen examen te doen. Dat betekent dat ik met hen dus weer min of meer opnieuw moet beginnen, een stuk terug moet pakken in ieder geval, voordat ze kunnen meedraaien in het programma van die groep. Niet alleen didactisch.
Ik ben de komende weken waarschijnlijk vooral aan het opvoeden. Ze gaan op zoek naar nieuwe sparring-partners, mij kennen ze al. Het wordt weer even hard er aan trekken en goed opletten, omdat ik de eerste tijd de handicap voel van een groep die geen groep meer is. Storming, forming, norming, ik had het net weer een keer gelezen voor een tentamen, kan ik het gelijk in de praktijk brengen. In de praktijk kost dit met deze club veel tijd en energie. De doelgroep is niet dol op (en niet erg goed met) structuren die veranderen, daar worden ze erg onrustig van. Bij ons gebeurt dit dus net als op alle scholen net zo goed iedere keer als er iets in de samenstelling van zo'n klas verandert, alleen....: bij ons verandert die samenstelling iets vaker dan op een reguliere school. We hebben instromers, uitstromers, rebounders, mensen die teruggezet worden, mensen die opeens gaan versnellen, mensen die gesloten zaten en weer terug zijn en weer gesloten gaan...
Ik heb dus maar weer eens nieuwe werkwijzers gemaakt, daarin opnieuw uitgelegd hoe de week er uit ziet, voor de onderbouw en voor de examengroepen, en hoop dat we allemaal weer snel ons ritme vinden.
Hollen of stilstaan, nog steeds niet echt het favoriete onderdeel van mijn werk...
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen