Eerste toets.

Allemaal onvoldoende...
Ik weet dat ze niet geleerd hadden, maar toch steekt het me.
Dit is een groep die over een paar maanden examen gaat doen.
Deze toets ging over Adjektive, Präpositionen, Grundverben, en als nagerecht nog een stuk woordenschat waar ze al weken mee bezig zijn.
Allemaal dingen die ze al lang zouden moeten beheersen, maar waarvan ik merkte dat ze er helemaal niets van wisten, dus heb ik het herhaald met ze.
Ik vraag me af of ik niet beter gewoon examenteksten met ze moet gaan oefenen, maar moeten ze daarvoor niet ook een elementaire kennis hebben van hoe bijvoorbeeld werkwoorden vervoegd moeten worden?
Dit gaat zo ontzettend in tegen mijn gevoel.
Morgen sta ik daar met die toetsen, gaan we ze nabespreken...

Plan B?

De komende weken even alleen maar werken.
Drie weken lesvrij op de HAN voelt als een cadeautje.
Ik contempleer met betrekking tot de opleiding herhaaldelijk over dat gooien van die handdoek in de spreekwoordelijke ring, maar dat mag gewoon niet van verschillende docenten die mij de afgelopen jaren hebben meegemaakt, zo is mij medegedeeld.
Dus verder maar weer, ik wil dit ook zo graag afmaken.
Een week alleen maar werken is een heel fijn vooruitzicht.
Op zich gaat het in die vier klassen Duits die ik heb toch elke week beter.
Het samenwerken met de andere docenten, met wie ik regelmatig de werkwijzers naast elkaar leg om te kijken wat er hoe en in welke mate wordt aangeboden, loopt soepel.
Ook al is het een ander ERK-target, met de docent van Engels bespreek ik de manier waarop zij schrijfvaardigheid aanbiedt en het maken van toetsen.
Met de docent Nederlands/Spaans bespreek ik elke week een uur lang wat ik doe, hoe het gaat, wat ik moet veranderen en wat vooral niet.
Ook zij lopen na al die jaren keihard tegen het gegeven dat je inderdaad eerst wekenlang terug aan het schakelen bent, en dat het steeds opnieuw beginnen heel erg lastig blijft.
Ik ben niet de enige docent die steeds opnieuw op een andere manier grammatica-problemen behandelt die eigenlijk niet thuis horen in het examenjaar....
Ik krijg terug dat ik een heleboel dingen doe zoals zij, en daarmee lijk ik redelijk goed in de MVT-sektie van onze school te passen.
Het lesgeven hier is een hele compacte, helemaal op het staats-examen toegespitste, race naar het einde van het jaar, waarin ik, daar ben ik heel eerlijk in, veel meer bezig ben met het zorgen dat ze alles gehad hebben, in plaats van met hoe ze het gehad hebben...
Mijn lessen Geschiedenis lopen nu opeens helemaal vanzelf, de oude sloffen zitten altijd beter dan de nieuwe hippe schoenen denk ik dan maar...
Ploeteren is ook erg leerzaam ondervind ik nu, tenzij het echt stumperen wordt.
Daar zouden ze een schaal in moeten maken: zwoegen is gewoon hard werken, ploeteren is als een kip zonder kop, stumperen is kansloos.
Ik heb al een plan B bedacht voor het geval mijn stage echt niet van de grond komt: het praktijkonderzoek afronden en volgend jaar de stage, desnoods ergens anders...
Maar de deadline om knopen door te hakken staat nu vast voor de Kerstvakantie, niet eerder.
Dit weekend eerst maar eens de grote indicatie-toets Duits en de eerste toets van Geschiedenis nakijken, dat lijkt me een uitstekende klus voor de zondagmiddag.
Troost u, begeleiders, als u er al gek van wordt dat ik elke week opnieuw lijk te beginnen: ik ook.

Damn slow...

Met het risico op een versleten plaat te gaan lijken...er zit nog geen schot in mijn stage-planning, maar de tijd verstrijkt en de druk loopt op.
Over een maand moet ik examenadviezen gaan geven, en dat lijkt op dit moment gewoonweg absurd.
Het voortdurend zoeken en elke dag opnieuw beginnen is erger dan ooit.
Ik heb dit probleem nooit gehad met het geven van Geschiedenis.
Daar staat of valt het soms wel met wat gemiste structuurbegrippen, maar de grove basis is er altijd nog wel.
Ik ervaar nu aan den lijve waarom het verloop van de Duits-docenten bij ons zo groot is de laatste twee jaar : de bouw-metafoor breekt ze op.
Ik weet namelijk niet alleen niet wat ze willen dat ik bouw deze week, bouwen met stenen die elke keer uit elkaar vallen is lastiger dan wat ik tot nu toe deed.
Elke les zit er een nieuwe leerling voor mijn neus, die frequentie loopt fors op.
De klassen zijn niet meer op maat gedifferentieerd, elke leerling heeft zijn eigen differentiatie.
Er is geen sprake meer van een logische opeenvolging van lessen, elke leerling is met een individueel traject bezig, gaat een tijdje op vakantie of zit nog op de rebound (en die leerlingen krijgen mij niet eens te zien, maar krijgen wel toetsen via mij omdat er daar geen docent voor ze is), samenwerkend leren is vrijwel onmogelijk, want de één spreekt een beetje Duits, en de ander verstaat er helemaal niets van of doet alsof om van het gezever af te zijn.
Ik kan mensen niet tot elkaar of elkaars stoornis veroordelen in zo'n setting, alleen maar omdat dit een eis is waaraan de lesjes uit mijn lessenreeks moeten voldoen in het kader van de proeve en mijn stage.
Ik heb de afgelopen week eigenlijk alleen maar met de gedachte rondgelopen dat het misschien toch allemaal gewoon niet lukt op deze school, en ik beter met die hele opleiding kan stoppen.
Want ergens anders stage gaan lopen om het wel kloppend te krijgen is eigenlijk ook de kop in het zand steken, want er zijn nu eenmaal scholen als deze en daar werken mensen zoals ik.
Dit kan toch niet anders dan een situatie zijn waarin zich meer stagiaires bevinden, omdat er natuurlijk meer scholen zijn met leerlingen zoals bij ons...Waarom lukt het dan niet?
Die vervloekte powerpoint van twintig pagina's waarin puntsgewijs staat waar de lessenreeks allemaal aan moet voldoen is misschien toch mijn nekslag geweest.
Dát, en een flinke verkoudheid waardoor ik een paar dagen gevloerd was.
Overeindkrabbelend zie ik even niet meer hoe ik het moet gaan aanpakken vanaf hier, en het stopt nooit, dit is het, elke dag, steeds opnieuw...
De theorie van mijn opleiding begint, vergeleken met mijn grimmige alledaagse praktijk, te lijken op een onrealistische nare roze wolk met bloemen en konijntjes, waar iedereen braaf naar school komt en zijn lesjes leert, een appel voor de juf meenemend en met blozende wangetjes en succesverhalen weer naar huis gaat : "Allemaal een acht vandaag, goed gedaan juf! ".
Als het resultaat van de leerlingen daadwerkelijk iets zegt over de kwaliteit van de docent (zoals mevrouw Bijsterveld en een paar onderwijsdeskundigen herhaaldelijk in mijn oor blijven roeptoeteren) dan zou ik eigenlijk uit principe de handdoek in de ring moeten gooien.
Ik ga steeds langzamer, zo dadelijk sta ik stil.
Dan val ik om, zwaartekracht, of ik zie het opeens wel, het licht....