Met het risico op een versleten plaat te gaan lijken...er zit nog geen schot in mijn stage-planning, maar de tijd verstrijkt en de druk loopt op.
Over een maand moet ik examenadviezen gaan geven, en dat lijkt op dit moment gewoonweg absurd.
Het voortdurend zoeken en elke dag opnieuw beginnen is erger dan ooit.
Ik heb dit probleem nooit gehad met het geven van Geschiedenis.
Daar staat of valt het soms wel met wat gemiste structuurbegrippen, maar de grove basis is er altijd nog wel.
Ik ervaar nu aan den lijve waarom het verloop van de Duits-docenten bij ons zo groot is de laatste twee jaar : de bouw-metafoor breekt ze op.
Ik weet namelijk niet alleen niet wat ze willen dat ik bouw deze week, bouwen met stenen die elke keer uit elkaar vallen is lastiger dan wat ik tot nu toe deed.
Elke les zit er een nieuwe leerling voor mijn neus, die frequentie loopt fors op.
De klassen zijn niet meer op maat gedifferentieerd, elke leerling heeft zijn eigen differentiatie.
Er is geen sprake meer van een logische opeenvolging van lessen, elke leerling is met een individueel traject bezig, gaat een tijdje op vakantie of zit nog op de rebound (en die leerlingen krijgen mij niet eens te zien, maar krijgen wel toetsen via mij omdat er daar geen docent voor ze is), samenwerkend leren is vrijwel onmogelijk, want de één spreekt een beetje Duits, en de ander verstaat er helemaal niets van of doet alsof om van het gezever af te zijn.
Ik kan mensen niet tot elkaar of elkaars stoornis veroordelen in zo'n setting, alleen maar omdat dit een eis is waaraan de lesjes uit mijn lessenreeks moeten voldoen in het kader van de proeve en mijn stage.
Ik heb de afgelopen week eigenlijk alleen maar met de gedachte rondgelopen dat het misschien toch allemaal gewoon niet lukt op deze school, en ik beter met die hele opleiding kan stoppen.
Want ergens anders stage gaan lopen om het wel kloppend te krijgen is eigenlijk ook de kop in het zand steken, want er zijn nu eenmaal scholen als deze en daar werken mensen zoals ik.
Dit kan toch niet anders dan een situatie zijn waarin zich meer stagiaires bevinden, omdat er natuurlijk meer scholen zijn met leerlingen zoals bij ons...Waarom lukt het dan niet?
Die vervloekte powerpoint van twintig pagina's waarin puntsgewijs staat waar de lessenreeks allemaal aan moet voldoen is misschien toch mijn nekslag geweest.
Dát, en een flinke verkoudheid waardoor ik een paar dagen gevloerd was.
Overeindkrabbelend zie ik even niet meer hoe ik het moet gaan aanpakken vanaf hier, en het stopt nooit, dit is het, elke dag, steeds opnieuw...
De theorie van mijn opleiding begint, vergeleken met mijn grimmige alledaagse praktijk, te lijken op een onrealistische nare roze wolk met bloemen en konijntjes, waar iedereen braaf naar school komt en zijn lesjes leert, een appel voor de juf meenemend en met blozende wangetjes en succesverhalen weer naar huis gaat : "Allemaal een acht vandaag, goed gedaan juf! ".
Als het resultaat van de leerlingen daadwerkelijk iets zegt over de kwaliteit van de docent (zoals mevrouw Bijsterveld en een paar onderwijsdeskundigen herhaaldelijk in mijn oor blijven roeptoeteren) dan zou ik eigenlijk uit principe de handdoek in de ring moeten gooien.
Ik ga steeds langzamer, zo dadelijk sta ik stil.
Dan val ik om, zwaartekracht, of ik zie het opeens wel, het licht....
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen