Here we go, again...

En deze keer weer als docent Duits, docent Geschiedenis en vliegende keep voor het werkuur. Hetzelfde rooster als vorig jaar. Ik ben nu bezig met het afronden van de lessenreeks en heb besloten het (op advies van mijn slb-er) over niet meer dan twee weken in te leveren en dan maar het beste er van te hopen. Zodra ik daar klaar mee ben begin ik met mijn praktijkonderzoek. De eerste weken was het weer stevig doorpakken, de groepen een beetje aftasten, het circus draait altijd meteen vanaf dag 1 op volle toeren...
Ik had een verkeersongeluk gehad in de zomer en ben vooral bezig geweest met revalideren, zodra ik weer zonder krukken kon lopen mocht ik weer beginnen....Balen, want niet echt de vakantie die ik had gewild. Maar ook een beetje geluk wat betreft timing want als ik de eerste schoolweken niet had kunnen lopen/voorbereiden/zitten was ik ook gigantisch achteropgeraakt. "Elk nadeel heb zijn voordeel..."
Hoe dan ook, alles wat er aan readers ligt is weer bijgewerkt, de duits-digitale-klas draait na wat gefröbel sneller en beter, ik ben begonnen met nieuwe boeken, de werkwijzers gaan morgen in de steigers en dan mag ik al weer voortgangstoetsen gaan bedenken. Over vier weken is het al weer herfstvakantie.....

Ik ben er nog!

Het was lange tijd stil.
Toen ik begin dit schooljaar de Duitse groepen overnam, was ik eigenlijk nog volop met mijn studie en de lessenreeks bezig, maar naarmate ik verder kwam in het jaar, glipte alles wat ik voor mijn portfolio moest doen allemaal steeds verder naar de achtergrond....
Nu ben ik bijna aan het eind van het schooljaar, mijn studie is nog steeds niet voltooid maar ik sta nog overeind en de sektie Duits draait, en stiekem ben ik daar best wel trots op.

Ik heb extra readers gemaakt voor schrijfvaardigheid en grammatica (Verben), ik heb voor Landeskunde en Literatur een goede manier gevonden om het te geven en het leestempo er in te houden, ik doe vrijwel alles klassikaal hiervoor. Ik heb de digitale klassen bijgehouden, heb inmiddels ook weer nieuwe boeken uitgezocht, het examen-trainings-schema met succes aangehouden....
Dat kostte wel allemaal veel meer tijd dan verwacht, maar daar heb ik het volgende jaar vast heel veel plezier van.
Er is nu een duidelijke werkwijzer die ik volgend jaar gewoon weer uit de kast kan trekken, ik heb immers van alles uitgeprobeerd en van alles weggegooid. Na een jaar gedraaid te hebben, het los zand aan elkaar gekleid hebbende, ga ik volgend jaar gewoon weer dezelfde lessen draaien, alle Duits-groepen en een onderbouwklas Geschiedenis.
Nu hoop ik dus komend jaar wel toe te komen aan het afronden van mijn bevoegdheid, aangezien ik op een soort van prille routine kan draaien.  Maar het is precies gegaan zoals ik dacht, het was veel, het was ploeteren, maar ik heb er ontzettend veel van opgestoken. Na de vakantie volgt dus het......vervolg.

Pfoeh!

Nu ik eenmaal begonnen ben met schrijven, en ik ook weer een beetje begin te zien waar ik de dingen goed moet scheiden, begin ik eindelijk weer iets verder te zien dan de rand van de tafel waar ik aan zit.
Een gesprek met een begeleider op de opleiding vandaag, die me vertelde dat ik op de goede weg zit, heeft me ook enorm geholpen.
Ik begon gewoon in paniek te raken; werksituatie en bijbehorende sfeer, de ontwikkelingen in de politiek, mijn eigen toekomstplannen en perspectieven, en het feit dat alles "so damn slow" ging de laatste tijd en toch veel tijd en veel energie kostte ....
Had u me gisteren gevraagd of ik dit werk volgend jaar ook wil doen, had ik glashard "nee" gezegd!
Wat ik moet scheiden is de frustratie die ik voel over de reorganisatie van mijn werkplek en de doelgroep die hierdoor binnenkomt enerzijds en het feit dat ik het lastig vond om de opleiding aan mijn stage te verbinden.
Dat zijn alleen al twee verschillende frustraties en die begonnen de laatste maanden vervelend door elkaar te lopen.
Ik moet bovendien terug naar de basis, een gesprek met de teamleider gisteren was wel goed om me daaraan te herinneren.
Ik moet me weer realiseren waarvoor ik dit ook al weer wilde doen, wat me ooit zo trok aan dit werk.
Ik ging de afgelopen tijd door alle toestanden enorm schommelen, het is een dollemansrit in een achtbaan, ik zit vaak misselijk op de achterbank van een auto die de hele tijd fel van koers veranderd.
Na vandaag is het weer anders, vandaag wil ik het wel weer er op wagen...

Readers maken...

Dat is bijna een integraal onderdeel geworden van het werk op deze groepen.
Nu heb ik er eentje gemaakt over de werkwoorden.
Mijn examenklassen....ik weet niet wat ze gedaan hebben in de afgelopen drie jaar, maar ze beheersen niet de basiskennis die ze zouden moeten hebben over de werkwoorden.
Ze kennen de naamvallen niet, weten niet dat er voorzetsels zijn die de naamvallen regeren en kunnen niet "zinsontleden".
Bij die laatste kan ik nog denken dat ze er gewoon geen zin in hebben als ik ze dat vraag, maar bij de rest is het echt een gebrek aan kennis, en hoeveel pijn het ook doet om het te zeggen, mijn voorgangers hebben echt zitten slapen. Hoe is het mogelijk dat iemand die over drie maanden examen moet gaan doen, gewoon niet weet wat een wissel-voorzetsel is...
Ik ga morgen maar weer eens de naamvallen herhalen, daarna verder met de werkwoorden. Deze ga ik koppelen aan een workshop voor Nederlands die ook over werkwoorden gaat. Hoe meer ze de verschillen en overeenkomsten zien tussen de vreemde taal en het Nederlands, hoe eerder (hoop ik) valt het kwartje. En ondertussen maar weer stug door met de lessenreeks en stageklassen...

Na de stilte...

Ik ben begonnen met het theoretisch onderbouwen en uitleggen van de lessenreeks. Ik heb de lessen gegeven in de maanden november en december. Ik heb er op gereflecteerd en nu moet ik er lering uit trekken. De lessen, het zijn er rond de tien, die ik heb gegeven bestaan uit zes hoofdstukken: Berlijn, Bonn, schelden, München, spreekwoorden en Kerstmis.
Dat lijkt een vreemde selectie, maar de rest van het jaar gaan we verder met allerlei andere steden en onderwerpen uit de Duitse cultuur, onderwerpen die ik elke maandag voorbereid. Deze klas is immers gewoon mijn onderbouwklas, ze hebben de rest van dit jaar les van mij en wellicht volgend jaar ook, in de bovenbouw, de examenklas...
Ik had ze zo mooi gepland die stage-lessen, maar in de reflectie blijkt, zo valt me nu steeds weer op, dat ik erg veel heb moeten improviseren, al had ik voldoende materiaal om mee af te wisselen.
Ik heb niet heel erg veel hulpmiddelen, en merk dat ik de neiging heb om daar in mijn planning en ontwerp ook rekening mee te houden. Alsof ik tegen mezelf zeg dat een powerpoint toch geen zin heeft omdat ik inmiddels toch weet dat "alle schermen in gebruik zullen zijn op dat uur die dinsdag", dat ik beter iets kan doen waarbij ik gewoon het bord moet gebruiken of gewoon een kopietje moet uitdelen...
Ik heb constant wisselende groepen gehad (meer dan ooit met Geschiedenis voor mijn gevoel) en vanaf deze week gaan een aantal examenklanten naar mijn onderbouw, omdat ze besloten hebben geen examen te doen. Dat betekent dat ik met hen dus weer min of meer opnieuw moet beginnen, een stuk terug moet pakken in ieder geval, voordat ze kunnen meedraaien in het programma van die groep. Niet alleen didactisch.
Ik ben de komende weken waarschijnlijk vooral aan het opvoeden. Ze gaan op zoek naar nieuwe sparring-partners, mij kennen ze al. Het wordt weer even hard er aan trekken en goed opletten, omdat ik de eerste tijd de handicap voel van een groep die geen groep meer is. Storming, forming, norming, ik had het net weer een keer gelezen voor een tentamen, kan ik het gelijk in de praktijk brengen. In de praktijk kost dit met deze club veel tijd en energie. De doelgroep is niet dol op (en niet erg goed met) structuren die veranderen, daar worden ze erg onrustig van. Bij ons gebeurt dit dus net als op alle scholen net zo goed iedere keer als er iets in de samenstelling van zo'n klas verandert, alleen....: bij ons verandert die samenstelling iets vaker dan op een reguliere school. We hebben instromers, uitstromers, rebounders, mensen die teruggezet worden, mensen die opeens gaan versnellen, mensen die gesloten zaten en weer terug zijn en weer gesloten gaan...
Ik heb dus maar weer eens nieuwe werkwijzers gemaakt, daarin opnieuw uitgelegd hoe de week er uit ziet, voor de onderbouw en voor de examengroepen, en hoop dat we allemaal weer snel ons ritme vinden.
Hollen of stilstaan, nog steeds niet echt het favoriete onderdeel van mijn werk...