Shoppen.

Dat is wat ik kan doen.
Ik besef heel goed dat mijn werkvloer niet helemaal aansluit op de eisen van de proeve van bekwaamheid.
Nu zijn er natuurlijk meer mensen die in het speciaal onderwijs werken, of zelf hun materiaal moeten samenstellen, maar ik begin steeds meer door te krijgen waar mijn handicaps in deze zitten.
Ik moet straks voor mijn opleiding een doorlopende leerlijn beschrijven die er niet is.
Ik moet er eentje ontwerpen en uitvoeren, maar er is niemand die hem kan volgen.
Ik krijg nu met regelmaat van elke twee weken nieuwe leerlingen in mijn groepen, ze gaan trouwens ook weer in hetzelfde tempo weg, naar een andere school of hogere niveau-groep.
Dat zorgt er voor dat ik in de drie weken dat ik een onderbouwgroep heb, maar ook in de bovenbouw, steeds een wisselende populatie voor mijn neus heb zitten.
Tot aan de kerst zeker is dat elk jaar het beeld, daarna houd je een redelijk stabiel groepje over dat de rest van de rit van dat jaar uitzit...
Elke lesplanner die ik had, met elke oefening die ik aanbood, gedifferentieerd en wel, kon halverwege de les aan de kant worden geschoven, omdat het geen zin had om voort te bouwen op een gammel fundament.
Of omdat degene voor wie de extra ingelaste les bedoeld was er niet meer was.
Nu ben ik dat gewend, en met het geven van Geschiedenis was dit nooit een heel groot probleem, ik kan improviseren en na zeventien jaar raak je ook wel gewend aan het gekkenhuis dat Eigenwijs heet.
Maar bij het aanleveren van de bouwstenen, waar ze de taal mee opbouwen, is inmiddels de bestelling al zo vaak veranderd dat ik soms niet meer zo goed weet wat ik nu aan het bouwen ben zeg maar.
Ik ben dan ook voornamelijk gaten aan het dichten en nog steeds aan het determineren op welk niveau iedereen zit.
Maar het levert wel bizarre situaties op: iemand die over een paar maanden examen wil/moet doen leren zinnen te ontleden bijvoorbeeld...dat is stof uit groep 8 en ik vraag me af wat er mis gegaan is bij zo iemand.
Ik ben inmiddels wel blij dat ik geen mentor ben.
Ik heb ruim zes jaar mentoraat gedraaid en me ook in die spagaat bevonden dat ik als docent vind dat het gewoon niet kan om iemand met zo'n gatenkaas-carrière het examen in te sturen, terwijl ik als mentor niet anders kan dan iemand die nog maar één jaar de tijd heeft het examen te laten aanvragen en het beste er van te hopen en dus zo iemand naar mijn collega's te sturen met de mededeling dat het dit jaar moet gebeuren anders wordt het niets meer.
Het Flexcollege is laatste-kans-onderwijs, dat is onze onderwijs-realiteit.
Ik moet ze daarnaast ook nog eens eerst opvoeden.
Jawel, je maakt wel huiswerk als ik je dat vraag, ook al hoefde dat op je vorige school niet.
Jawel, je moet die rijtjes gewoon leren, ook al hoefde dat op je vorige school niet.
Jawel, je moet wel naar mijn les komen als ik dat vraag, ook al...
Jawel, ik weet dat je het op je vorige school allemaal anders deed, maar daarom zit je nu ook hier, lieve schat.
Ik ben vooral pedagoog en daarna docent, ik zou het ook graag anders om willen zien of in ieder geval iets meer in balans.
Het Flex College is door het gehele middelbare onderwijs in de regio in het leven geroepen , als antwoord op de hoge uitval, en is dus gericht op maximale uitstroom: snel en compact op niveau brengen voor het examen en door laten stromen naar het MBO.
Dat wij daarnaast proberen toch zoveel mogelijk binnen onderwijskaders te blijven en ze toch meer aan te bieden dan alleen examentraining, waar mogelijk, is een hele kluif.
Daarnaast de regels van de proeve van bekwaamheid leggen en proberen om vijf aanéénsluitende lesjes te geven lijkt op dit moment een fop-opdracht.
Maar ik ga shoppen.
Samenwerkend leren doen ze in de bovenbouw, want daar zijn ze met meer.
Leuke concentrische leesopdrachten doe ik in de werkuren, want daar zitten ze redelijk stil en kunnen ze geen kant op.
Oefeningen maken en grammatica-lessen doen ze in de onderbouw met een methode omdat ze daar vaak echt op nul beginnen, ook al zijn ze de vijftien al gepasseerd.
En dan ga ik daarna wel kijken hoe ik dat allemaal aan de theorie verbind.
Het kan dus nog even duren voordat ik aan het schrijven sla, maar ik heb besloten dat ik geen haast heb en dit niet wil afraffelen.
Werk in uitvoering wederom.