Shoppen.

Dat is wat ik kan doen.
Ik besef heel goed dat mijn werkvloer niet helemaal aansluit op de eisen van de proeve van bekwaamheid.
Nu zijn er natuurlijk meer mensen die in het speciaal onderwijs werken, of zelf hun materiaal moeten samenstellen, maar ik begin steeds meer door te krijgen waar mijn handicaps in deze zitten.
Ik moet straks voor mijn opleiding een doorlopende leerlijn beschrijven die er niet is.
Ik moet er eentje ontwerpen en uitvoeren, maar er is niemand die hem kan volgen.
Ik krijg nu met regelmaat van elke twee weken nieuwe leerlingen in mijn groepen, ze gaan trouwens ook weer in hetzelfde tempo weg, naar een andere school of hogere niveau-groep.
Dat zorgt er voor dat ik in de drie weken dat ik een onderbouwgroep heb, maar ook in de bovenbouw, steeds een wisselende populatie voor mijn neus heb zitten.
Tot aan de kerst zeker is dat elk jaar het beeld, daarna houd je een redelijk stabiel groepje over dat de rest van de rit van dat jaar uitzit...
Elke lesplanner die ik had, met elke oefening die ik aanbood, gedifferentieerd en wel, kon halverwege de les aan de kant worden geschoven, omdat het geen zin had om voort te bouwen op een gammel fundament.
Of omdat degene voor wie de extra ingelaste les bedoeld was er niet meer was.
Nu ben ik dat gewend, en met het geven van Geschiedenis was dit nooit een heel groot probleem, ik kan improviseren en na zeventien jaar raak je ook wel gewend aan het gekkenhuis dat Eigenwijs heet.
Maar bij het aanleveren van de bouwstenen, waar ze de taal mee opbouwen, is inmiddels de bestelling al zo vaak veranderd dat ik soms niet meer zo goed weet wat ik nu aan het bouwen ben zeg maar.
Ik ben dan ook voornamelijk gaten aan het dichten en nog steeds aan het determineren op welk niveau iedereen zit.
Maar het levert wel bizarre situaties op: iemand die over een paar maanden examen wil/moet doen leren zinnen te ontleden bijvoorbeeld...dat is stof uit groep 8 en ik vraag me af wat er mis gegaan is bij zo iemand.
Ik ben inmiddels wel blij dat ik geen mentor ben.
Ik heb ruim zes jaar mentoraat gedraaid en me ook in die spagaat bevonden dat ik als docent vind dat het gewoon niet kan om iemand met zo'n gatenkaas-carrière het examen in te sturen, terwijl ik als mentor niet anders kan dan iemand die nog maar één jaar de tijd heeft het examen te laten aanvragen en het beste er van te hopen en dus zo iemand naar mijn collega's te sturen met de mededeling dat het dit jaar moet gebeuren anders wordt het niets meer.
Het Flexcollege is laatste-kans-onderwijs, dat is onze onderwijs-realiteit.
Ik moet ze daarnaast ook nog eens eerst opvoeden.
Jawel, je maakt wel huiswerk als ik je dat vraag, ook al hoefde dat op je vorige school niet.
Jawel, je moet die rijtjes gewoon leren, ook al hoefde dat op je vorige school niet.
Jawel, je moet wel naar mijn les komen als ik dat vraag, ook al...
Jawel, ik weet dat je het op je vorige school allemaal anders deed, maar daarom zit je nu ook hier, lieve schat.
Ik ben vooral pedagoog en daarna docent, ik zou het ook graag anders om willen zien of in ieder geval iets meer in balans.
Het Flex College is door het gehele middelbare onderwijs in de regio in het leven geroepen , als antwoord op de hoge uitval, en is dus gericht op maximale uitstroom: snel en compact op niveau brengen voor het examen en door laten stromen naar het MBO.
Dat wij daarnaast proberen toch zoveel mogelijk binnen onderwijskaders te blijven en ze toch meer aan te bieden dan alleen examentraining, waar mogelijk, is een hele kluif.
Daarnaast de regels van de proeve van bekwaamheid leggen en proberen om vijf aanéénsluitende lesjes te geven lijkt op dit moment een fop-opdracht.
Maar ik ga shoppen.
Samenwerkend leren doen ze in de bovenbouw, want daar zijn ze met meer.
Leuke concentrische leesopdrachten doe ik in de werkuren, want daar zitten ze redelijk stil en kunnen ze geen kant op.
Oefeningen maken en grammatica-lessen doen ze in de onderbouw met een methode omdat ze daar vaak echt op nul beginnen, ook al zijn ze de vijftien al gepasseerd.
En dan ga ik daarna wel kijken hoe ik dat allemaal aan de theorie verbind.
Het kan dus nog even duren voordat ik aan het schrijven sla, maar ik heb besloten dat ik geen haast heb en dit niet wil afraffelen.
Werk in uitvoering wederom.

Leesvaardigheid enzo...

Ik ben deze week begonnen met leesvaardigheid en schrijfvaardigheid in de onderbouw.
En met leestraining voor de bovenbouw.
Zodra ik een beetje door heb waar hun startpunt is ga ik daar die lessenreeks op af stemmen.
Ik heb geen vaste methode hier waar we mee werken, ik stel het meeste zelf samen, maar wellicht kies ik er straks gewoon eentje uit en hang de lessen daar aan op.
Op dit moment zijn het vooral korte opdrachten en onderwijs-leergesprekken, om ze te laten wennen aan het Duits en aan het praten te krijgen.
Ik weet dat het niet echt ideaal is om leerlingen hardop te laten lezen om hun uitspraak te oefenen, maar ik wilde toch eens horen hoe ze het in de onderbouw aanpakten, zo'n tekst.
Ik kon een snelle inventarisatie maken van de uitspraak en waar aan gewerkt kan worden, en vanaf nu ga ik het weer doen zoals het volgens het boekje moet.
Door ze ook stil te laten lezen, leren ze op tempo te lezen, en dat moeten ze volgend jaar kunnen...
We gaan vanaf nu klassikaal werken aan hun leesdossier en ik heb al twee boeken uitgekozen voor beide bovenbouw-klassen, een programma-onderdeel waar ik me al erg op verheug.

Vanaf nu moeten ze elke week een substantieel deel van het boek lezen thuis, terwijl ik in de les meer vertel over de periode, de auteur...
Lezen is niet hun forté, maar ik vind de boeken zelf interessant en ik hoop dat mijn enthousiasme ze over de streep kan trekken.
Verder is het de komende twee weken vooral zaak zo snel mogelijk te determineren waar ze staan met het oog op hun examenniveau.
Aangezien ik een deel van de mensen helemaal niet ken, een deel van de mensen nooit Duits heeft gehad, en een deel net deze week ingestroomd is, moet ik een noodgreep doen en terugvallen op woordjes leren.
De grote grammatica indicatie-toets komt namelijk pas in week 41, maar de week daarvoor is er al een "signalering", en ik moet per leerling aangeven of ze überhaupt werken, of ze in de goede niveau-groep zitten en of er al probleemgebieden aan te wijzen zijn op het stuk "leren", want dat er bij allen een motivatie-issue of iets anders ligt is eigenlijk een open deur, die ik liever niet ga intrappen.
Ik heb besloten dit, vanaf nu schriftelijk, elke week met de vocabulaire-lijsten te toetsen: Heb je geleerd? Heb je goed geleerd? Heb je de woorden begrepen?
Het geeft me misschien niet echt een duidelijke probleem of fouten-analyse, maar ik zie wel meteen wie er werkt en wie niet...
Ook belangrijk.

Lessenserie?... damn!

Vrolijk werd ik er niet van, van de powerpoint over de lessenserie en de criteria.
Bovenop alles wat ik nu al in mijn hoofd heb komt ook de paniek dat ik straks misschien niet kan laten zien dat ik dit vak beheers, dat ik in plaats van theoretisch veel te praktisch ben.
Er moet zoveel in, er lijkt zo weinig ruimte op mijn werk om dat er allemaal in te proppen.
Wij zijn zoals eerder gezegd "turbo", wij zijn eigenlijk voornamelijk ingericht als veredelde examentraining, wij zijn maar twee á drie jaar uit hun leven...
De vormtaal die mij wordt gevraagd te gebruiken voor de verslaglegging is gewoon anders dan waar ik dagelijks tegen aan loop, soms denk ik wel eens dat ik verpest ben voor het reguliere onderwijs...
De school waar ik werk is verre van aangeharkt, de leerlingen zijn complex en het zijn er eigenlijk te weinig in de onderbouw om een reguliere stage mee te lopen.
Ik ga nooit in een rechte lijn van A naar B, ben altijd weer opnieuw aan het beginnen, heb elke twee weken een nieuwe leerling erbij door de open instroom en al met al krijg ik stevig de zenuwen op mijn maag als mij gevraagd wordt dit nu al allemaal te koppelen aan de theorie van de opleiding.
Mocht het allemaal helemaal niet meer lukken, moet ik er nog een jaar studie aan vastplakken, zelfs in het uiterste geval deze opleiding eventueel niet kunnen afsluiten bij gebrek aan een goed portfolio of een voldoende beoordeling, ben ik nog steeds de docent Duits...dat is een vreemde, beetje enge gedachte maar vreemd genoeg ook geruststellend.
Als ik mijn zogenaamde "pad van mislukking visualiseer" (cognitief trucje) leef ik aan het eind gewoon nog!, er kan mij dus niets engs gebeuren.
Ik ben vandaag na gisteren weer een beetje zen en ga maar gewoon stug door.
Maandag is er weer een week.

Wow.

Ik dacht dat ik alles had gehad.
De voorbereiding is 1 ding, je biedt ze stof aan waarvan je eigenlijk verwacht dat het een herhaling is, maar dan moet je zoveel stappen terug doen dat het net lijkt alsof ze nog nooit van deze taal hebben gehoord.
Ik had met de rest van de MVT-sectie, en dus met mijn stagebegeleidster, afgesproken dat ik ze een stukje grammatica (de voorzetsels en hoe dat ook weer zit met die naamvallen) aan biedt en als ze dat beheersen ga ik snel door: zo gezegd zo gedaan.
Maar tot nu toe heeft alle grammatica (en de oefeningen die erbij horen) die ik ze voorleg alleen maar meer vragen opgeroepen en ben ik nu maar weer de persoonlijke voornaamwoorden in de eerste, derde en vierde naamval uit aan het leggen...
Terwijl ik examenteksten met ze moet oefenen, en schrijfvaardigheid!
Het is nog te vroeg om in paniek te raken.
Dus ben ik toch maar begonnen ze daarnaast te begeleiden met hun leesdossier.
Ik ben bijna klaar met een reader waarin ik alles nog een keer opsom: strategieën en tips, suggesties voor boeken en gedichten, de eisen en het programma van het examen waar ze over een paar maanden mee worden geconfronteerd, de deadline in week 48, de toets in die week die bepaalt of ze in de bovenbouw mogen blijven zitten.
Ik weet dat het hier allemaal ietsje anders loopt dan op andere scholen.
Het is een soort turbo-klas, heel compact en intensief: redt je het niet dit jaar?, ok!, maar doe een stap terug, je zit niet op examenniveau...
Voor mij voelt het ook behoorlijk als turbo, zwemmen in het diepe, op deze manier.
Ik weet nog steeds niet wat de HAN (lees: de stagebeoordelaar) precies denkt over deze school, en haar methodes, maar ik geloof dat ik er wel veel van leer.
Als ik dit jaar overleef, kan ik alles aan.

Pfff!

Mijn voornaamste prioriteit is het inschatten van het niveau.
Niet alleen omdat hier tijdsdruk mee gemoeid is, we moeten na de herfstvakantie aangeven of iemand zijn of haar examen mag aanvragen.
Maar ook omdat ik de neiging heb om tijdens de les te moeilijke of te gemakkelijke oefeningen aan te bieden.
Dat leer ik nog wel, maar dit probleem was mij tijdens de vakdidactiek-lessen al wel opgevallen...
Ik denk dat dit één van mijn grootste obstakels is: dat ik bovenbouw-klassen gewend ben, zoals ik nu ook weer heb.
In mijn stage-klas, die deze week dan toch gaat beginnen met 1 (!) leerling, moet ik alles weer tot de basis terugbrengen, maar niet te langzaam gaan of te kinderachtig instrueren, omdat het geen echte brugklassers zijn, maar oudere leerlingen met heel veel gaten in hun kennis.
Bij geschiedenis doe ik dat lekker op routine, maar met Duits voel ik me een 'absolute beginner'.
Ik ga maar weer eens een sterkte/zwakte-analyse erop loslaten, om mijn LWPL te kunnen bijstellen dan wel af te stoffen, kan nooit kwaad.